Avontuurlijk ingesteld kun je wel zeggen, ik heb op dit moment 15% dat ik op deze planeet rondloop in het buitenland gewoond en gewerkt (blijf een data wetenschapper hé). Maar ik ben nog altijd een echte Nederlander, nuchter en vrij direct. De afgelopen 2.5 jaar heb ik in de Verenigde Staten gewoond en gewerkt. Toen ik daar mijn eerste stappen op kantoor zetten moest ik zeker even wennen aan de cultuur omslag tussen Nederland. Amerika is de laatste tijd slecht in het nieuws, maar de cultuur heeft ook mooie kanten. Nu ik na enige tijd weer terug verhuisd ben zijn er ook gewoon een aantal dingen waar ik in Nederland echt weer aan moet wennen.
Obsessie met sport
De belangrijkste reden dat ik naar de VS ben verhuisd is natuurlijk de obsessie met sport (en data) die in de Verenigde Staten leeft. Elke college sport wordt uitgezonden op ESPN+ zitten minstens 2 commentatoren en trekken ook nog aardig veel bezoekers. Als je in de pub verteld dat je assistent trainer bent van het locale college team wordt er met aandacht naar je geluisterd. Als ik zoiets in Nederland vertel krijg ik vraag de vraag terug: “En wat doe je d’r naast om de hypotheek te betalen?”. Ik blijf mijn passie voor sport houden en uitstralen, dit is het liefste wat ik elke dag met passie en plezier doe en hopelijk hoef ik er op een dag in Nederland niks naast te doen voor m’n hypotheek.
Amerika zegt bijna iedereen gedag op straat
Ik ben mij er zeker van bewust dat dit per stad en staat in de Verenigde Staten kan verschillen, maar waar ik woonde zei iedereen elkaar gedag. Hond of geen hond. Wel of geen college merchandise aan, gewoon even een simpel gedag. Mocht je toevallig het ‘jersey’ aan hebben van het locale Football team komt er ook nog wel eens een “Go Birds!” of “Go PARDS!” achteraan. Gewoon een erkenning van dat je gezien bent en een kleine moeite. Of gewoon het simpele dankjewel als je iemand voorlaat in het verkeer of de deur voor ze opendoet. In Nederland moest ik toch wel weer wennen aan het nonchalante knikje. Elke passant kan de komende tijd een goedemorgen en een lach verwachten, dat is nu eenmaal wat er ingeslepen is de afgelopen jaren.
Iets meer mét elkaar ipv tegen elkaar of alleen
Net als bij de vorige opmerking ben ik mij ook heel bewust dat dit per persoon en per stad of staat kan verschillen. Mijn ervaring is dat het vaak met elkaar moet, er is een bewustwording van community. Zeker in Amerika zijn de sociale zekerheden een stuk minder ten opzichten van Nederland, maar daardoor zijn er simpele dingen die af en toe gewoon met elkaar kunnen of wat meer naar elkaar uitkijkt. Zo appte mijn buurman altijd als er een pakketje voor de deur lag, in het geval dat ie gestolen zou kunnen worden (tja dat is af en toe ook), in de supermarkt even een stapje opzij zetten als er iemand passeert en bij het schap moet zijn waar jij net bij moet, uitnodiging voor Thanksgiving ondanks dat je geen familie bent, spontaan een koffie meenemen als iemand een lange dag op het werk tegemoet gaat. Je kijkt iets meer naar elkaar om, dat is mooi want in welk land dan ook, we moeten het samen doen.
De service in restaurants, bars en café’s
Ik denk dat ik het meeste ga missen de spontane etentjes of drankjes na een werkdag. Eerlijkheid gebied te zeggen dat na zo’n 4 a 5 uur op een veld te hebben gestaan en 7 uur op kantoor gezeten om de administratie bij te werken ik niet heel veel puf meer had om zelf te kokkerellen. Naar een bar of pub gaan was altijd een hele ervaring, je werd spontaan gegroet aan de deur met een glimlach, service is vaak snel en het eten was altijd goed. Tuurlijk komt hier dan een heel verhaal over de tipping culture maar ook in Nederland over het gebrek aan personeel na de corona tijd. Kunnen we als gast vrij weinig aan doen. Deze positieve houding komt ook weer terug naar de serveerster / serveerder van dienst met dankjewels, soms een leuke positieve vraag en vooral uiteindelijk inderdaad ook een fooi aan het einde. In Nederland kunnen we de dankjewels als ze het drinken komen brengen nog wel eens vergeten, kleine moeite die het personeel vaak een stukje extra erkenning geeft.
Het verkeer is rustiger
Amerika is natuurlijk het land van de auto’s, voor mij zat de dichtstbijzijnde supermarkt op zo’n 20 minuten rijden van mijn appartement. Je krijgt je rijbewijs als je 16 bent, misschien nog zelfs een mooie bolide van je ouders, we hebben het allemaal wel eens op MTV gezien. Overigens moeten buitenlanders die al 10+ jaar hun rijbewijs hebben ook gewoon in de rij met puistige pubers gaan staan om het opnieuw aan te vragen, maar dat is een heel ander verhaal. De rust die Amerikanen in het verkeer hebben is iets unieks, stoppen netjes bij elk stopbord (wie het eerst komt mag als eerste weer vertrekken), er wordt nagenoeg niet gebumperkleefd op de snelweg en ook niet onnodig veel van rijbaan gewisseld. Dit maakt het een stuk aangenamer als je nu eenmaal 8 uur moet rijden voor een uitwedstrijd.
Elke reis kan je mooie dingen leren, van elk land kun je mooie dingen leren. Haal het positieve eruit en zoek naar hoe je het in het dagelijkse leven kan toepassen. Zo hoop ik dat ik op deze manier zowel mijn leven als van de mensen om mij heen een klein stukje beter kan maken.
